Przypowieść o pokorze

To będzie mój najbardziej osobisty wpis na blogu. Piszę go z nadzieją, że odnajdziecie w nim także swoje doświadczenia – i że wspólnie uda nam się z nich skorzystać.

Jednym z najsmutniejszych moich doświadczeń jest obserwowanie firm, organizacji, instytucji, osób publicznych bliskich memu sercu, które popełniają fundamentalne błędy przekazowe i wizerunkowe, na własne życzenie fundując sobie kryzysy wizerunkowe, utratę wpływów i pozycji, odwrót klientów itd. – i nie chcą dać sobie pomóc. Patrzenie na kolejne wpadki firmy, w której powstanie byłam zaangażowana, zwyczajnie sprawia mi ból. Ok, staram się nie patrzeć – ale sami wiecie, jak jest. Świat jest mały, a o wpadkach wizerunkowych wiedzą przecież wszyscy, na tym wszak polega wizerunek – że jest publiczny.

Błędy są normalne i często potrzebne – pod warunkiem, że się na nich uczymy. Kiedy firma brnie jednak dalej, powtarzając je co chwilę, krzywdzi samą siebie, marnuje swój potencjał, a w perspektywie – znika, znika z rynku, nie ma innego wyjścia. Chyba że ktoś ją uratuje…

Dlaczego nie można takiej firmie pomóc? Najczęściej powód jest jeden: jej właściciele tego nie chcą. Są przekonani o własnej nieomylności, o kontrolowaniu wszystkiego i wszystkich, a swoje ego stawiają ponad dobro i rozwój przedsiębiorstwa czy organizacji, które powołali do życia. Gdy ego dominuje nad zdrowym rozsądkiem, skutki są opłakane. Oczywiście, nie tylko wizerunkowe, widać je w każdej strefie działania firmy – ale ja, z racji swojej specjalizacji, obserwuję najczęściej właśnie te.

Próbowałeś/-aś kiedyś komuś pomóc, a ten ktoś uparcie odmawiał pomocy i pozostawało Ci tylko obserwowanie jego drogi prosto w dół? Bolesne także dla obserwatora, prawda?

Jestem aktywna, bezsilne obserwowanie upadku frustruje mnie ogromnie, zwłaszcza gdy dotyczy kogoś/czegoś ważnego dla mnie. Tak czasem dzieje się z ludźmi, ale tak samo dzieje się z firmami, organizacjami, instytucjami. Wiem, wiem, nie można pomóc nikomu wbrew jego woli, także w biznesie czy życiu publicznym. Ale bywają sytuacje, gdy bardzo mnie to smuci.

Rozmawiałam kiedyś z doradcą medialnym jednej z największych polskich spółek państwowych. Opowiadał o kryzysach medialnych, których doświadczali jego klienci, o sposobach ich rozwiązywania. Podkreślał, że wielu z nich można było uniknąć, gdyby pomyślano o tym wcześniej. Zapytałam go, czy zarząd tej spółki na etapie planowania zasięga jego rad, aby uniknąć problemów z mediami.

– W żadnym razie! Gdyby planując pytali o radę, do 90 proc. kryzysów nigdy by nie doszło. Ale przecież oni zawsze wiedzą lepiej, choć na mediach nie znają się zupełnie – odpowiedział w przypływie szczerości. – Po radę dzwonią zawsze wtedy, gdy kryzys już rozkwita. Wtedy dostaję telefon i słyszę: ratuj!

Skąd to się bierze? I to nie wśród początkujących przedsiębiorców, lecz w potężnych firmach z doświadczeniem, wieloletnią tradycją, wielkimi budżetami? Długo nad tym myślałam. I chyba jest tylko jedna odpowiedź: z braku pokory. To pokora każe nam ciągle szukać nowych rozwiązań, szkolić się, podpatrywać lepszych od siebie (tacy zawsze są), sprawdzać, analizować, wymyślać niestandardowe działania. Oraz pytać innych, zwłaszcza o ich potrzeby. Słuchać opinii ludzi, którzy z perspektywy naszej działalności są dla nas ważni (klientów, odbiorców, słuchaczy, telewidzów, wyborców, czytelników). Dobre rozwiązania biorą się właśnie z pokory: wobec sytuacji, miejsca, ludzi. Mój znajomy fotograf (naprawdę świetny) twierdzi, że także dobre zdjęcia powstają dzięki pokorze fotografa wobec tego, co widzi. Fotografowie ( jak i wszyscy artyści) dobrze znają to uczucie – najlepsze zdjęcia robią wtedy, gdy poddają się atmosferze i nastrojowi, gdy czują się tylko pośrednikami w przekazywaniu dostrzeżonego obrazu, a nie jego twórcami. To rodzaj „flow” – przepływu, którego doświadczyć można w każdej dziedzinie życia, gdy znika ego, a pojawia się pokora i otwartość na doświadczenie, sytuację, wspólną pracę.

Przy czym – nie chodzi o to, by umniejszać własną wiedzę czy doświadczenie. Nie! Róbmy to, co robimy, z przekonaniem o swoich umiejętnościach. Korzystajmy z nich. Ale jednocześnie zachowujmy w sobie otwartość na innych. Pamiętajmy, że świat nie działa tak, jak my chcemy, że rządzi się własnymi prawami, a jego stała cechą jest… zmienność. I wobec tej zmienności pokora jest niezbędna.

Pokorę zabija przekonanie o wyższości nad innymi, o własnej nieomylności, prawie do władzy i kontroli absolutnej (nawet jeśli to prawo dotyczy jedynie trzech pracowników w małej firmie). Takie nastawienie sprawia, że zamiera dyskusja i znika kreatywność. A gdy one umierają, po jakimś czasie umiera też  firma czy organizacja.

Często to niestety obserwuję…

A Ty?

25 thoughts on “Przypowieść o pokorze

  1. Warto wiedzieć, co przychodzi mi łatwo, a gdzie potrzebuję pomocy specjalisty. Z jednej strony to pokora, z drugiej to poczucie wartości – mogę być omylna, mogę czegoś nie wiedzieć

    Polubienie

  2. Ja mam nieco odmienne zdanie. Jest cała masa firm, która działa tylko i wyłącznie na wyzysku pracowników najniższego szczeblu. Póki nie zmienimy prawa pracy, to zjawisko się nie zmieni. Chciałbym, tak jak autorka wierzyć, że wszystkie nieuczciwe firmy tak skończą.

    Polubienie

    • Nieuczciwość ma rozmaite oblicza. Rozumiem Twoje niezadowolenie z takich firm i pewnie osobiste doświadczenia. Musiały być przykre. 😕 Ale ja tym razem o takich, które mogą pod wzg. prawnym uczciwe, tylko zarządczo są nastawione na kontrolę wszystkiego i wszystkich, kierowane przez szefów „wiem wszystko najlepiej”. Takie padają, bo z definicji nie mają jak się rozwijać.

      Polubienie

  3. Bardzo dobry wpis. Pokora zdecydowanie pomaga w rozwoju, jest jego motorem. Obserwuję to nie tylko wśród moich klientów, ale także wśród znajomych. Na gruncie zawodowym i prywatnym. Dziwi mnie, że tak niewielu ludzi zauważa tę dość oczywistą zależność, a pokorę i skromność łączy z niewiarą we własne siły i brakiem poczucia własnej wartości. Nic bardziej mylnego.

    Polubienie

  4. Tak to prawda, nie można komuś pomóc jak tego nie chce. Tekst bardzo ciekawy. Zmienność jest dobra i potrzebna, bez niej wszystko by było takie samo 🙂 pozdrawiam

    Polubienie

  5. Tak sobie myślę, że od sukcesu (choćby najmniejszego formatu) do megalomanii i ignorancji wiedzie bardzo krótka droga, chyba nawet „ekspresówka”. Daje się to zaobserwować w wielu płaszczyznach działania: od tych najprostszych (osobistych) do tych będącymi wielkimi wyzwaniami finansowo-businessowymi. Niestety. Pokora to w dzisiejszych czasach towar niezwykle deficytowy, a sukces potrafi (nie zawsze!) zrobić z trzeźwego, racjonalnego umysłu mamałygę… Przykre to.

    Polubienie

    • Chyba tylko pokora ratuje przed tą ekspresówką do megalomanii. Tak niedużo trzeba – wystarczy uznać, że na pewnych rzeczach się znamy, ale na innych nie, i zacząć szukać odpowiednich rozwiązań. Niby oczywiste – a dla ludzi na ekspresówce nie do przyjęcia.

      Polubienie

  6. Kurczę tu mnie zastrzeliłaś 😦 Koniecznie muszę się wyzbyć tej nadkontroli i bycia zosią samosią bo nie ruszę z tym biznesem nigdy do przodu jak tak ciągle będę „ja sama i do tańca i do różańca” nie?

    Polubienie

  7. Ostatnio mam podobne wnioski obserwujac spoleczenstwo. Nie potrafia ani sie przyznac do bledu ani poprosic o pomoc, a jak cos nie wyjdzie to slyszysz ‚to nie ja, nie moja wina’. Przykre, bo w grupie można wiecej zyskac 🙂

    Polubienie

  8. Niestety mnóstwo ludzi uważa się za nieomylnych w każdej sprawie – zwłaszcza w takich, do których wydaje im się, że nie trzeba mieć kwalifikacji. Teraz każdy potrafi robić reklamę, ankiety, zdjęcia, grafiki. Jasne, na jakiś tam swój mały, np. blogowy użytek można być i grafikiem, i fotografem, i pisarzem, i wszystkim. Jednak gdy ktoś prowadzi firmę albo np. próbuje ją rozkręcić i nie daje sobie pomóc, bo na czym tam jakaś socjolożka może się znać, to… Ja nawet się nie obrażam, bo rozumiem, że to wynika z niewiedzy. Jednak obserwowanie tego właśnie braku pokory – przyznania, że może nie na wszystkim się znam – jest dosyć przygnębiające.

    Polubienie

    • Mnie też to przygnębia. 😕 Uważam, że mądry człowiek potrafi rozróżnić, na czym się zna, a na czym nie. I reagować zgodnie z tym rozróżnieniem. Co więcej – sądzę, że w dłuższej perspektywie tylko tacy odnoszą prawdziwy, długotrwały sukces.

      Polubione przez 1 osoba

  9. Pingback: Majowe znaleziska z sieci | ekopozytywna

  10. Pingback: Majowe znaleziska z sieci - ekopozytywna

Odpowiedz na bernardetanosekcopywriter Anuluj pisanie odpowiedzi

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj /  Zmień )

Połączenie z %s